ആത്മഹത്യ

അത്താഴം കഴിഞ്ഞ ശേഷം  അയാൾ പതിവില്ലാതെ എച്ചിൽ പാത്രങ്ങൾ ഒക്കെ വൃത്തിയായി കഴുകി കമിഴ്ത്തി വച്ചു. തിളപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന പാലും അലമാരയിൽ വച്ച വിഷകുപ്പിയും കൊണ്ട് അയാൾ  കിടപ്പു മുറിയിലേക്ക് പോയി. ജനാലയിൽ കൂടി  തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സിഗരറ്റും കത്തിച്ച് അയാൾ എഴുത്തു മേശയിൽ വന്നിരുന്നു. മനോഹരമായ കൈപ്പടയിൽ ഒരു ആത്‍മഹത്യകുറിപ്പ് എഴുതി വച്ചു. 

ഇനി മരിക്കണം! 

മേശവിളക്കിന്റെ അടിയിൽ ഒഥല്ലോയും പാവങ്ങളും മൂലധനവും ഒക്കെ പലദിശയിൽ കിടപ്പുണ്ട്. മേശയിൽ മുക്കാൽ ഭാഗവും നാശമായ ഒരു പഴയ കുടുംബ ഫോട്ടോ ചാരി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും കൊണ്ടു വന്ന മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടും അവിടെ കിടപ്പുണ്ട്. 

അന്നെ ദിവസം കാലത്ത് ആയിരുന്നു അയാൾ റിപ്പോർട്ടുകളുമായി ഡോക്‌ടറെ കാണാൻ പോയത്. ഡോക്ടറുടെ സംശയവും അയാളുടെ ആശങ്കയും ശരി വെക്കുന്ന റിപ്പോർട്ട് ആയിരുന്നു അത്. 

ആ  മേശയുടെ ഒരറ്റത്ത് കൂജയിൽ വച്ചിരുന്ന തണുത്ത വെള്ളം എടുത്തയാൾ കുടിച്ചു. തൊണ്ട കുഴിയിൽ നിന്ന് ജല ബിന്ദുക്കൾ അന്നനാളം വഴി അരിച്ചിറങ്ങി ആമാശയത്തിൽ ചെന്നു സമ്മേളിക്കുന്നത് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. 

അത്ര തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു ആ വെള്ളത്തിന്. 

താനൊരു ക്യാൻസർ രോഗി ആണെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ അയാളുടെ പാതി ജീവൻ പോയിരുന്നു. അവിവാഹിതനായ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ അക്കാലം വരെ നട്ടു നനച്ച സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെ പാടെ കരിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. 

സിഗരറ്റ് ഒന്ന് ആഞ്ഞു വലിച്ചൂതി നെഞ്ചിലെ പാതി നരവീണ രോമങ്ങളിൽ ഒന്നു തടവി അയാൾ അങ്ങനെ അലസമായി കസേരയിൽ കിടന്നു. പുറത്ത് ഒരു മഴയുടെ പടയൊരുക്കം തുടങ്ങിയിരുന്നു. 

അക്കൊല്ലത്തെ വേനൽമഴകളിൽ ഒന്നാണ് രാത്രിയിൽ പെയ്യാൻ ഒരുങ്ങുന്നത്. ഒന്നോ രണ്ടോ തുള്ളി പെയ്തങ്ങ് പോകും. അത്രയേ ഉള്ളൂ, മണ്ണിലെ പൊടിയൊട്ടും അടങ്ങുക പോലും ഇല്ല. ഉഷ്ണം കൂടും എന്നല്ലാതെ ആ മഴ കൊണ്ട് ഭൂമി തണുക്കില്ല. പക്ഷെ, ആ മഴ കൂടി ആസ്വദിച്ച ശേഷം മരിക്കാം എന്നു കരുതി അയാൾ. ഒരു പക്ഷെ കാലം തെറ്റി തനിക്ക് വേണ്ടി വന്ന മഴയാവാം അതെന്ന് അയാൾ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു. 

കാലവർഷം തുടങ്ങിയാൽ  നല്ല സുഖമായിരുന്നു എന്നോർത്തപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവരിൽ ഒട്ടിച്ച കലണ്ടറിൽ പതിഞ്ഞു. ഇനിയും കിടക്കുന്നു രണ്ടര മാസം തീർത്തും! മരിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും രോഗവും പേറി ആ മഴക്കാലം ആസ്വാദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. 

ഋതുക്കൾ വരുന്നത്  ശരിക്കും മനസ്സിൽ ആണല്ലോ...

ഒന്നു രണ്ടു ഇടിയും വെട്ടി വിളംബരം അറിയിച്ചു കൊണ്ട്  പതുക്കെ മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് പോയി ഉമ്മറത്ത് ചെന്നിരുന്നു. വിചാരിച്ച പോലെ അല്ല സാമാന്യം നല്ലൊരു മഴയാണ് വരുന്നത്. 

പതുക്കെ മഴയുടെ ശക്തി കൂടി. കാറ്റു കൂടി ഉള്ളത് കൊണ്ടാവണം കരണ്ട് പോയി. 

ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നൽ അടിക്കുമ്പോൾ തൊടിയിലെ പടുവാഴകൾ പ്രേതങ്ങൾ പോലെ അയാൾക്ക്  തോന്നി. നാളെ മുതൽ തൻറെ പ്രേതവും ആ മുറ്റത്ത് ഒക്കെ അലഞ്ഞു തിരിയുമോ എന്നയാൾ ശങ്കിച്ചു...

അവിടെ ഇരുന്ന് മഴയുടെ താളവും കാറ്റിന്റെ കുസൃതിയും ആസ്വാദിച്ച്‌ അയാൾ ഒന്നു മയങ്ങി പോയി. 

ഒരു തേങ്ങൽ കെട്ടാണ് അയാൾ കണ്ണു തുറന്നത്. ആരോ ഇരുളിൽ നിന്നു തേങ്ങി കരയുന്ന ശബ്ദം. അയാൾ കാത് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മുറ്റത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ ഒക്കെ എത്തി നോക്കി. അവിടെ എങ്ങും ആരെയും കാണാനില്ല. 

അൽപ്പം ഒരു ഇടവേള കൊടുത്തു കൊണ്ട് വീണ്ടും അതേ കരച്ചിൽ ഉയർന്നു. ഇത്തവണ അയാൾ കുറെ കൂടി ഗൗരവം പൂണ്ടു. എഴുന്നേറ്റ് തപ്പി തടഞ്ഞു പോയി അകത്ത് കിടപ്പ് മുറിയിൽ തലയിണയുടെ കീഴിൽ വച്ച ടോർച്ചു എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു.

അയാൾ വന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ആ ശബ്ദം കേൾക്കാനില്ല. കുറച്ചു നേരം കൂടി അത് വീണ്ടും കേൾക്കുമോ എന്നറിയാൽ അയാൾ കാത് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി എങ്കിലും അത് കേൾക്കാനില്ല. 

വരാന്തയിൽ ഒരു അനക്കം കണ്ട് ടോർച്ചടിച്ചപ്പോഴുണ്ട് ഒരു പട്ടിക്കുഞ്ഞ്. അത് മഴ നനഞ്ഞു കയറി വന്നതാവണം. അതിന്റെ കണ്ണ് തുറന്ന് വരുന്നതെ ഉള്ളു. ആ പരിസരത്ത് എവിടെയോ  പെറ്റിട്ടതാവും അതിനെ. അതിന്റെ തള്ള ചിലപ്പോ തിരഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടാവണം. 

ആ പട്ടിക്കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ആയിരുന്നു അതുവരെ അയാൾ കേട്ട തേങ്ങൽ. അയാൾ അതിന്റെ അരികെ ചെന്നു. കാൽ വിരൽ കൊണ്ട് പതിയെ തലയിൽ തൊട്ടു നോക്കി. 

അയാൾക്ക് നായ്ക്കളെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമല്ല. 

അതാണെങ്കിൽ ആകെ നനഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ആ പട്ടിക്കുഞ്ഞ് അയാളുടെ കാലിനടുത്ത് കൂടുതൽ പറ്റി ചേർന്നു കിടന്നു. 

അയാൾ കുനിഞ്ഞു ഇരുന്ന് അതിന്റെ കണ്ണിലേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു. ആകെ അമ്പരപ്പും കൗതുകവും ഭയവും ഒക്കെ ആയിരുന്നു അതിന്റെ കണ്ണിൽ. കുറച്ചു നേരം അതിനെ നോക്കി നിന്നപ്പോൾ അയാൾക്ക് അതിനോട് ഒരിഷ്ടം തോന്നി. 

അകത്ത് പോയി ഒരു പഴയ തോർത്തു കൊണ്ടുവന്ന് അതിന്റെ ദേഹം ഒക്കെ തുടച്ചു കൊടുത്തു. തണുപ്പ് കൊണ്ട് വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അതപ്പോൾ. 

അതേ തുണിയിൽ അതിനെ ചുരുട്ടി എടുത്തു കൊണ്ട് അയാൾ അകത്തേക്ക് നടന്നു. പട്ടിക്കുഞ്ഞപ്പോൾ കരച്ചിലും മൂളലും ഒക്കെ നിർത്തി കുറച്ചു ഉന്മേഷവാൻ ആയിരുന്നു. 

എന്തിനാണ് പട്ടിക്കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് വന്നതെന്ന് അയാൾക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. എന്തായാലും ആ ജീവിയെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരാൻ തോന്നിയില്ല. 

കാറ്റ് എതിർ ദിശയിൽ വീശിയത് കൊണ്ടാവണം കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കരണ്ട് വന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ നല്ലവണ്ണം അയാൾ കാണുന്നത്. അവനൊരു ഓമനിത്തമൊക്കെ ഉണ്ട്. തവിട്ട് നിറമാണ്, വാലും  ഒരു ചെവിയും പക്ഷെ വെള്ള നിറമാണ്. അവന്റെ കണ്ണിൽ പ്രത്യാശയുടെ തിളക്കം അയാൾക്ക് കാണാമാ യിരുന്നു. താൻ മരിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന കാര്യം പോലും  അയാൾ മറന്നു പോയി.

തെല്ലു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പട്ടിക്കുഞ്ഞിന്റെ മട്ടു മാറി.അത് കരയാൻ തുടങ്ങി. അതിന് വിശക്കുന്നുണ്ടാവണം. കുരുന്നല്ലേ, ഇടയ്ക്കിടെ തള്ളയുടെ പാലും കുടിച്ചു ചൂടും പറ്റി കിടക്കേണ്ട പ്രായം! 

അതിനെ എടുത്തു കൊണ്ട് വന്നത് വല്യ പുലിവാലായി എന്ന് തോന്നി. നേരം പാതിരാ കഴിഞ്ഞു. മഴ ഒക്കെ പോയി. ഇനി അതിനെ പുറത്തു കൊണ്ട് വിട്ട് വാതിൽ അടയ്ക്കാം. എന്നിട്ട് ആവാം ആത്മഹത്യ എന്നു കരുതി അയാൾ അതിനെയും കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി. 

പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ മുറ്റത്ത് കൊണ്ട് വിട്ട് അയാൾ പലവട്ടം തിരികെ വന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ അത് അയാൾക്ക് നേരെ തന്നെ നിഷ്കളങ്കമായി നടന്നു കയറി വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവിൽ അയാളുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. അതിനെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു. വിഷം ഒഴിക്കാൻ കൊണ്ടു വച്ചിരുന്ന പാൽ എടുത്ത് ഒരു തൂവാലയിൽ മുക്കി ആ പട്ടിക്കുഞ്ഞിന്റെ വായിൽ ക്ഷമയോടെ ഇറ്റിച്ചു കൊടുത്തു. 

നേരം പുലരുവോളം ഉറങ്ങാതെ അയാൾ ആ  പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ ലാളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ പോയി പാൽ വാങ്ങി  വന്ന് അതിന് വായിൽ ഇറ്റിച്ച്  കൊടുക്കാനും അയാൾ മറന്നില്ല. 

അന്ന് ഉച്ചവരെ അയാൾ പുതിയൊരു കളിപ്പാട്ടം കിട്ടിയ കുട്ടിയെ പോലെ ആ പട്ടിക്കുഞ്ഞിന്റെ ഒപ്പം ചെലവഴിച്ചു. അതിനിടെ എപ്പോഴോ മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന വിഷക്കുപ്പി അയാൾ ദൂരെ വലിച്ചെറിഞ്ഞിരുന്നു... 

#ദിപിൻ_ജയദീപ്.