വിശുദ്ധ നരകം

പ്രാർത്ഥനയ്ക്കുള്ള ബെൽ മുഴങ്ങി!

ആലീസും എലിസബത്തും ഹാളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ മോളിക്കുട്ടി മേശപ്പുറത്ത് തല ചായ്ച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. 

പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് പോകാൻ അവൾക്കന്ന് നല്ല പേടി ആയിരുന്നു. ഹാളിൽ അവളെയും കാത്ത് ഫിലോമിന സിസ്റ്റർ ഉണ്ടാകും. അന്ന് അവരോടൊപ്പം കിടക്കേണ്ടത് മോളിക്കുട്ടി ആയിരുന്നു. ഓരോ ദിവസം ഊഴം കാത്തു ഭയന്നു വിറച്ചു കഴിയുകയാണ് ആ മഠത്തിലെ സന്ന്യാസിനികളാവാൻ വന്ന തരുണികൾ. 

ആലീസ് പോയി  അന്തിയുറങ്ങി പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ വന്ന കാഴ്ച്ച ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ മോളിക്കുട്ടിക്ക് അടിവയറ്റിൽ നിന്നൊരു നോവ് കയറി. രാത്രി കാലങ്ങളിൽ ആരൊക്കെയോ പുറത്തു നിന്നും അവിടെ വന്നു പോകുന്നത് അവർക്ക് അറിയാം. 

ഇരുളിന്റെ മറവിൽ മാത്രം കണ്ട ആ മുഖങ്ങളിൽ പലതും പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ വിശുദ്ധ വസ്ത്രങ്ങളിൽ വെളുക്കെ ചിരിക്കുന്നതും അവർക്ക് അറിയാം.പക്ഷെ നിരാലംബരായ കർത്താവിന്റെ മണവാട്ടിമാർക്ക് ഒന്ന് പൊട്ടി കരയാൻ പോലും സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. 

ഫിലോമിന സിസ്റ്ററുടെ മുമ്പിൽ ചെല്ലുന്ന കാര്യം ഓർത്തപ്പോൾ മോളിക്കുട്ടിക്ക് ഉള്ളം കാൽ മുതൽ ഭയം അരിച്ചു കയറി തുടങ്ങി.

അവരൊരു പിശാചിനി ആണ്. അവർ കുട്ടികളെ പ്രാപിക്കും. അവരുടെ ഇളം ശരീരം കണ്ടാൽ അവർക്ക് ഭ്രാന്താണ്. പാതിരാവിൽ അവരുടെ മുറിയിൽ വരുന്ന താടിയുള്ള നിഴൽ രൂപങ്ങൾക്ക് അവർ കുട്ടികളെ എത്തിച്ചു കൊടുക്കും. 

മുമ്പ് അവിടെ വന്ന ഇസബെല്ല സിസ്റ്റർ എപ്പോഴും പറയും.

"നല്ല പ്രായത്തിൽ കെട്ടിച്ചു വിടാത്തതിന്റെ ഏനക്കേട്  ആണ് അവർക്ക്... " 

ഒരിക്കൽ മഠത്തിലേ കുട്ടികളെ ഒക്കെ വിളിച്ചു കൂട്ടി ഇസബെല്ല സിസ്റ്റർ ടെറസ്സിൽ വച്ചു യോഗം കൂടി. 

മഠത്തിൽ നടക്കുന്ന അനാശാസ്യങ്ങൾ ഒക്കെ പുറം ലോകം അറിയണം എന്നവൾ പ്രസംഗിച്ചു. അവൾക്ക് നല്ല തന്റേടമുണ്ട്. അവളുടെ അപ്പൻ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവ് ആയിരുന്നു പോലും. 

പക്ഷെ അധികം വൈകാതെ ഇസബെല്ല സിസ്റ്ററെ സ്ഥലം മാറ്റി. ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഏതോ കുഗ്രാമത്തിൽ കൊണ്ടു പോയി. 

പലപ്പോഴും അവിടെ നിന്നും ഓടി പോയാലോ എന്നു തോന്നിയിരുന്നു മോളിക്കുട്ടിക്ക്. പക്ഷെ വീട്ടിലെ സ്ഥിതി ഓർക്കുമ്പോൾ അങ്ങോട്ട് പോകാൻ ഉള്ള ധൈര്യം ഒക്കെ ചോർന്നു പോകും. 

അമ്മച്ചിയെ ഓർത്തതും മോളിക്കുട്ടിയെ കാത്ത്, അവളുടെ അമ്മച്ചി കത്രീനയും അമ്മാച്ചൻ കൊച്ചു വറീതും  മഠത്തിന്റെ വരാന്തയിൽ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. 

"നിങ്ങൾ എപ്പോ വന്ന് ? " 

ബീഡിയും ഊതി ഇരുന്ന വറിതിനെ ഒന്നു നോക്കി. കുശലം പറഞ്ഞെന്ന് വരുത്തി. 

"ആ ഇച്ചിരി നേരം ആയി... എങ്ങനൊണ്ട് കൊച്ചേ നിന്റെ പഠിത്തം? ഇക്കൊല്ലം പാസ് ആകുവോ അതോ മൊട്ട ഇടുവൊ..."

ആങ്ങളയുടെ വളിപ്പൻ തമാശയ്ക്ക് കത്രീനാമ്മയുടെ വക ഒരു മങ്ങിയ ചിരിയും പാസ്സാക്കി. 

മോളിക്കുട്ടി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. 

"നല്ല മര്യാദയ്ക്ക് ഒക്കെ നിന്നോണം, കർത്താവിന്റെ മണവാട്ടി ആകേണ്ടവളാ..."

കൊച്ചു വറീത് ഉപദേശിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മുറ്റത്തെ ചെടികൾക്ക് വെള്ളം നനച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന രണ്ടു കന്യാസ്ത്രീകൾ അത് കേട്ട് ചിരിച്ചപ്പോൾ മോളിക്ക് വല്ലാത്ത അമർഷം തോന്നി. 

"ഇത് കുറച്ചു മാങ്ങാ പഴവും അവലോസ് പൊടിയും ഉണ്ട്" 

കത്രീന കയ്യിൽ പിടിച്ച പൊതിക്കെട്ട്  മോളിക്ക് കൊടുത്തു. 

"നിനക്ക് ഇവിടെ സുഖം അല്യോടി കുഞ്ഞേ..? വീട്ടിലെ കഷ്ടപ്പാട് ഒന്നും അറിയണ്ടല്ലോ...  "

മോളിക്കുട്ടി ഒന്ന് മൂളി. 

"എന്നാ ഞങ്ങൾ എറങ്ങുവാ, വൈകിയാൽ ബസ്സ് കിട്ടുകേല... " 

കൊച്ചു വറീത് പോകാൻ തിരക്ക് കൂട്ടി. 

കത്രീന മോളിയെ ഒന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾക്ക് പിന്നാലെ നടന്നകന്നു. 

മോളിക്കുട്ടി ചുണ്ട് കോട്ടി  ഒന്നു മൂളി... 

പെട്ടന്ന് അവൾ കാൽ വഴുതി തറയിൽ വീണു. 

തറ കുഴിഞ്ഞു പോകുന്നു... 

ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവൾ വീണു പോകുമ്പോൾ അമ്മച്ചിയെ വിളിച്ചു കൂവി നോക്കി... തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ് ഉറക്കെ കൂവിയിട്ടും ശബ്ദം വെളിയിൽ വരുന്നില്ല... 

"മോളിക്കുട്ടി... " 

ഫിലോമിന സിസ്റ്ററുടെ ശബ്ദം കേട്ട് മോളി കണ്ണു തുറന്നു, ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ ആയിരുന്നെന്ന്.

"നീ ഇന്നെന്താ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് വരാതിരുന്നത്? " 

ഫിലോമിന സിസ്റ്റർ നല്ല കോപത്തിൽ ആയിരുന്നു. പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ മുറിയിൽ ചെല്ലാൻ ആണ് അവിടുത്തെ നിയമം. അന്നത്തെ ഇരയെ കിട്ടാത്ത അരിശത്തിൽ ആയിരുന്നു സിസ്റ്റർ ഫിലോമിന. 

"എനിക്ക് നല്ല തലവേദന ഉണ്ട് സിസ്റ്ററെ...അതാ ഞാൻ... " 

ഫിലോമിന അവളുടെ നെറ്റിൽ കൈ വച്ചു നോക്കി. അവരുടെ കൈകൾ മരം പൊലിരുന്നു. 

"ആ പ്രാർത്ഥിച്ചു കിടന്നോ... നാളെ മുറിയിൽ വന്നേക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ എൻറെ സ്വഭാവം അറിയാമല്ലോ... " 

ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ഫിലോമിന സിസ്റ്റർ അവിടെ നിന്നും പോയി. അവർ പോയ ശേഷം മോളിക്കുട്ടി കുറെ നേരം മനസ്സു തുറന്ന് പൊട്ടി കരഞ്ഞു. മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിരുന്ന കന്യാമറിയത്തിന്റെ രൂപം എടുത്തു കുറെ ഉമ്മകൾ വച്ചു. അവൾക്ക് അമ്മച്ചിയെ ഒന്നു കാണാൻ വല്ലാത്ത കൊതി തോന്നി. 

 എല്ലാ പരീക്ഷയിലും അത്യാവശ്യം നല്ല മാർക്ക് ഒക്കെ വാങ്ങുന്ന കുട്ടിയാണ് മോളിക്കുട്ടി. മറ്റു പിള്ളേരേ പോലെ അവൾക്ക് നാലക്ഷരം പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാൻ പോലും ആരും ഇല്ലായിരുന്നു വീട്ടിൽ. കഷ്ടിച്ച് അക്കങ്ങൾ കൂട്ടി എഴുതാനും സ്വന്തം പേരും വീട്ടു പേരും എഴുതാനും മാത്രമേ കത്രീനാമ്മയ്ക്ക് അറിയൂ. അത് തന്നെ തെറ്റിക്കും. 

'പൊന്നുംകണ്ടത്തിൽ' എന്നതിന് പകരം 'പെന്നും കണ്ടതിൽ' എന്നാണ് അവർ പലപ്പോഴും എഴുതുക.  

ഓരോ തവണ അമ്മാച്ചൻ വരുമ്പോഴും കുറെ കളിയാക്കലും ഉപദേശവും വഴക്കും അല്ലാതെ ഒന്നും അവൾക്ക് അക്കാലം വരെ കിട്ടിയിട്ടില്ല. അപ്പനെ കണ്ട ഓർമ്മ പോലും ഇല്ല മോളിക്കുട്ടിക്ക്. വലിവിന്റെ അസുഖമുള്ള കത്രീന ആടിനെ വിറ്റും കോഴിയെ വളർത്തിയും ഒക്കെയാണ് രണ്ടു പെണ്മക്കളെ വളർത്തിയത്. മോളിക്കുട്ടിയുടെ ചേച്ചി ലില്ലിയെ കെട്ടിച്ചു വിട്ടതോടെ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന അഞ്ചു സെന്റും ഓടിട്ട വീടും അവർക്ക് നഷ്ടമായി. 

പിന്നീട് അമ്മാച്ചൻ കൊച്ചു വറീതിന്റെ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നു മോളിക്കുട്ടിയും അമ്മച്ചിയും കഴിഞ്ഞത്. 

അപ്പന്റെ സ്‌ഥാനത്ത്‌ നിന്ന് അവളെ സ്നേഹിക്കേണ്ട ആളാണ് കൊച്ചു വറീത്. പക്ഷെ അവൾക്ക് ഒരു നാരങ്ങാ മിട്ടായി പോലും അയാൾ വാങ്ങി കൊടുക്കില്ല. 

ഏഴാം തരം ജയിച്ചു വന്നപ്പോൾ അമ്മാച്ചൻ പറഞ്ഞത് മോളിക്കുട്ടിയെ ഇനി പള്ളിക്കൂടത്തിൽ വിടണ്ടന്നാണ്. അന്നൊരു യുദ്ധം തന്നെ അവിടെ നടന്നു. 

മോളിക്കുട്ടി പഠിച്ചാൽ എന്താ കുഴപ്പം എന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ട്  അമ്മച്ചിയോടും അമ്മാച്ചനോടും പട വെട്ടി. 

"ചത്തു പോയ നിന്റെ  തന്ത ഒണ്ടാക്കിയത് ഒന്നും ഇല്ലടി കൊച്ചേ...  " 

കൊച്ചു വറീത് അവളെ തല്ലാൻ ചെന്നു. 

ഒടുവിൽ കത്രീനാമ്മ സോപ്പ് കമ്പനിയിൽ പണിക്ക് പോയി കിട്ടിയിരുന്നു തുച്ഛമായ വരുമാനം കൊണ്ട്   ഒരുവിധം മകളെ  പത്താം തരം വരെ പഠിപ്പിച്ചു. 

അതോടെ കത്രീന തീർത്തും ഒരു രോഗി ആയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മകളുടെ ഭാവിയെ കരുതി അവർക്ക് അവളെ കന്യാസ്ത്രീ ആക്കാൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. 

തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ജീവിതവും ഒക്കെ ഒരു വിശുദ്ധ നരകത്തിൽ എരിഞ്ഞു തീരും എന്നോർത്തപ്പോൾ മരിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് തോന്നിയതാണ്. കത്രീനാമ്മയുടെ ചങ്ക് പൊട്ടിപ്പോകും എന്നോർത്തു  മാത്രമാണ് അവൾ മരിക്കാതിരുന്നത്. 

ആലീസും എലിസബത്തും മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ  മോളിക്കുട്ടി കട്ടിലിൽ കിടന്നു കരച്ചിൽ ആയിരുന്നു. അവളെ കെട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവരും കൂടെ കരഞ്ഞു. ഓരോ പകലും ഇരുണ്ടു തുടങ്ങുമ്പോൾ ആ പെണ്കുട്ടികൾക്ക് ഭയത്തിന്റെ വെള്ളിടി വെട്ടാൻ തുടങ്ങും. ബലി പൂജയ്ക്കുള്ള ആട്ടിൻ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ അവർ മരിച്ചു ജീവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. 

നാളെ വൈകുന്നേരം മോളിക്കുട്ടിക്ക് പോകാതെ പറ്റില്ല. അവൾ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു നേരം വെളുപ്പിച്ചു. അന്ന് കാലത്ത് മുതൽ മോളിക്കുട്ടി പ്രാർത്ഥനയിൽ ആയിരുന്നു. 

അവളുടെ ഉള്ളിൽ അമ്മച്ചിയും മരിച്ചു പോയ അപ്പനും നിറഞ്ഞു നിന്നു. 

അന്ന് വൈകിട്ട് ആലീസിനേയും എലിസബത്തിനെയും ദയനീയമായി നോക്കികൊണ്ട് മോളിക്കുട്ടി മുറി വിട്ടിറങ്ങി.

അവർ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവിയിരുന്നു. 

പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞ ശേഷം മോളിക്കുട്ടി ഫിലോമിന സിസ്റ്ററുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.

അവൾ സ്വയം തന്റെ ശരീരം ബലി അർപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. കസേരയിൽ ഇരുന്ന് വീഞ്ഞു കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു രൂപം അവൾക്കു നേരെ നടന്നു വന്നത് അവൾ കണ്ടില്ല. 

പിറ്റേന്ന് കിണറ്റിൽ മരിച്ചു വിറങ്ങലിച്ചു കിടക്കുന്ന മോളിക്കുട്ടിയെയാണ് ആലീസും എലിസത്തും കണ്ടത്. ഒന്നും മിണ്ടാതെ രണ്ടു പേരും മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.. 

ബൈബിൾ തുറന്നു... 

വെളിപാടിന്റെ പുസ്തകം ഒന്നാം അധ്യായം ആറാം വാക്യം ഉറക്കെ വായിച്ചു

"നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്നവനും നമ്മുടെ പാപം പോക്കി നമ്മെ തന്റെ രക്തത്താൽ വിടുവിച്ചു തന്റെ പിതാവായ ദൈവത്തിന്നു നമ്മെ രാജ്യവും പുരോഹിതന്മാരും ആക്കിത്തീർത്തവനുമായവന്നു എന്നെന്നേക്കും മഹത്വവും ബലവും;

 ആമേൻ."

-ദിപിൻ ജയദീപ്.